ধূলি আৰু বতাহ (কবিতা)

 

ধূলি আৰু বতাহঃ নীলাঞ্জনা মহন্ত

নিতাল নিশা, মনে উচুপিছে চাদৰ তিয়াই,

এৰি অহা দিনবোৰে হাতবাউলি দি যায়।

একেলগে কত গান গালোঁ, কথা, হাঁহি-ধেমালি,

পৰেনে মনত তোমাৰ একেলগে খোজ কঢ়া,

পথৰ কাষৰ সৰলগছবোৰে এতিয়াও তোমাৰ খবৰ  সোধে।

সময় সলনি হ’ল, আজি বেলেগ-বেলেগ যেন,

স্মৃতিবোৰো ধূসৰ হ’ব খোজে, হিয়াফুলো মৰহিছে

নিজকে সুগন্ধি এজুপি তগৰ বুলি ভাবিছিলোঁ

আছিলোঁ তোমাৰ বিশাল ৰাজ্যৰ এদাল দুবৰিহে৷

সময়ৰ গচকত জহি খহি মৰিছোঁ, ৰংবোৰ আৰু নাই৷

আজি উচুপিছোঁ, পিছলৈ ঘূৰি যাব নোৱাৰোঁ জানিও,

জীৱনযুঁজত সকলো হেৰুৱাই বিফল মনটোয়ে মোৰ

বুজিও নুবুজে! 

সকলোয়ে কয় মই হেনো হাঁহিমুখীয়া

সময়ে কয় এহ বাদ দে, সব পাহৰি যা৷ 

মনটোয়েচোন আকুল হৈ কয় —

আহ, আকৌ এবাৰ সেই দিনবোৰৰ হওকচোন আগমন।