প্ৰবীণ কবিৰ ৰাগমালিতা

125

সপোনৰ দুৱাৰ (The Door of Dreams)

​নীলা খামৰ চিঠিখন আজিও খোলা নহ’ল,

আবেলিৰ ৰ’দজাক তোমাৰ পদূলিতেই ৰ’ল।

সপোনৰ দুৱাৰদলিত থিয় হৈ মাথোঁ চালোঁ—

তুমি যেন এটি কবিতা, যাক মই শব্দৰে আঁকিলোঁ।

​বুকুৰ কোনোবা এটা কোণত আজিও তুমি থাকা,

মোৰ মৌনতাৰ মাজত তোমাৰ হাঁহিটি অঁকা।

স্মৃতিৰ সুবাসে যেতিয়া আমনি কৰি যায়,

উশাহবোৰে যেন তোমাৰ চহৰৰ ঠিকনা বিচাৰি পায়।

​নক’লেও বুজি পোৱা কথাবোৰ চোন ভাল,

তুমি মোৰ আকাশৰ এটি তৰা, মই তোমাৰ জোনাকৰ ঢাল।

আহিবানে কেতিয়াবা সেই একেই বাটেৰে ঘূৰি?

য’ত আমি ৰৈ আছিলোঁ সপোনবোৰ আজুৰি।

*```ভীৰৰ মাজত,  তুমি মোৰ আপোন*```

​তোমাৰ চকুৰ সেই গভীৰতাত,

মই বিচাৰি পাওঁ মোৰ ঠিকনা।

যেন এক নিৰৱে বৈ যোৱা জানুৱাৰীৰ কুঁৱলী,

যিয়ে আলফুলে চুই যায় মোৰ দুখৰ সীমানা।

​তুমি মোৰ পদূলিৰ এপাহি তগৰ,

যাৰ সুবাসত আমোলমোল হয় মোৰ নিশা:

বুকুৰ কোণত তুমি এটি গোপন সুৰ,

যিয়ে মচি দিয়ে মোৰ জীৱনৰ সকলো তৃষ্ণা।

​হাতৰ মুঠিত যদি হাত থোৱা তুমি,

আকাশৰ তৰাবোৰেও যেন জোকাৰি দিব হাহিঁ।

নদীৰ দৰেই বৈ যাম আমি একেলগে,

​কেতিয়াবা যদি আকৌ মেঘে আৱৰে বুকু,

 জিলিকি উঠিব তোমাৰ সেই হাঁহিৰ ৰ’দ।

পৃথিৱীৰ ভিৰৰ মাজত,  তুমি মোৰ আপোন, মোৰ ঠিকনা ..

মোৰ প্ৰেমৰ একমাত্ৰ সুকোমল শব্দ।

1/14/26

মোৰ পৃথিৱীৰ তুমি

​তুমি মানেই মোৰ বাবে এজাক সতেজ বতাহ,

দুচকুৰ হেঁপাহ আৰু জীয়াই থকাৰ সাহ।

তোমাৰ হাঁহিটিত বিচাৰি পাওঁ হেৰুৱা সুৰবোৰ,

তুমি কাষত থাকিলে আঁতৰি যায় সকলো দুখৰ ঘোৰ।

​কেতিয়াবা নিৰৱতাৰ মাজত, কেতিয়াবা কথাৰ লমত,

তোমাৰ নামটোৱেই বাজি থাকে মোৰ প্ৰতিটো পলত।

মৰমৰ এই এনাজৰী ডাল যেন সঘনাই টান হয়,

তুমি মোৰ হ’লে পৃথিৱীৰ একোৰে নাই ভয়।

​সদায় এনেকৈয়ে কাষত থাকিবা,

মোৰ মৌনতাবোৰ নিজৰ কৰি ল’বা।

ভালপাওঁ তোমাক, মই শব্দৰে বুজাব নোৱাৰাকৈ—

থাকিম তোমাৰ হৈ, আকাশৰ তৰা জিলিকুৱাকৈ।

The New Light

​The world feels different, reimagined and new,

Like a secret I’ve found in the middle of you.

It’s the tilt of your laugh, the gold in your eyes,

A sudden, sweet shift in the afternoon skies.

​We’re a book just opened, a story unspun,

A thousand small journeys that start with just one.

I don’t know where the path goes, or how far it bends,

I just know I’m glad that’s where my searching ends.

for you